zondag 23 november 2014

Max Havelaar

Door Multatulli, aka. Eduard Douwes Dekker.

Het vierde oude boek voor de vijfde klas, ook dit boek heb ik als luisterboek gelezen. 
Ik moet zeggen dat ik de fout begaan ben om dit niet te schrijven direct na het einde van het laatste hoofdstuk, er zijn een paar maanden over gegaan voor ik door had dat ik nog niet klaar was met het verwerken van deze stof. Ik weet, daardoor, ook niet goed wat ik over dit boek zeggen moet.

Het is geen slecht boek, hoewel ik het daar aan het begin van het luisterboek niet mee eens geweest zou zijn. Veel van de tekst is, jammer genoeg, over mijn hoofd gegaan omdat ik bepaalde termen en namen niet goed ken, waardoor ik ook de meeste gesprekken van Havelaar met zijn collega's niet op waarde kon schatten.
De stukken met de familie van Droogstoppel zijn, in hindsight, best leuk. 
Meer weet ik echter niet over dit boek te zeggen, het was goed, niet het beste boek wat ik ooit gelezen of geluisterd heb. Ik moet het, naar alle waarschijnlijkheid, een keer herlezen met een encyclopedie erbij zodat ik precies weet wat er nou daadwerkelijk gezegd wordt.

dinsdag 2 september 2014

Nagelaten bekentenis

Door Marcellus Emants.
Het derde boek van de vier. Dit boek heb ik ook als luisterboek gelezen, relatief heel snel in vergelijking met de eerste twee.

De snelheid waarmee ik dit boek doorgewerkt heb heeft waarscheinlijk er mee temaken gehad dat dit boek meer tot mij sprak dan de voorgaande boeken, maar welke van de twee de oorzaak was en welke het gevolg zou ik niet weten.
De hoofdzakelijke reden dat dit boek tot mij sprak was waarscheinlijk dat ik sommige dingen die de hoofdpersoon noemt zelf ook meemaak, of mee denk te maken. Het gevoel dat alles me makkelijker af zou gaan als ik maar een kans kreeg -dit foutieve gevoel dat eigen verantwoordelijkheid verschuilt achter een waas van "het is niet mijn fout, maar de wereld zit me tegen".  Terwijl, eigenlijk, de wereld me genoeg kansen in het schoot werpt die ik niet of onvoldoende aangrijp.
Gelukkig zijn er ook meer dan genoeg verschillen tussen mijzelf en de hoofdpersoon om me gerust te stellen; zijn ontwijkingsgedrag manifesteert zich onder anderen door te vluchten van de plaats waar hij is, terwijl het mijne zich meer naar binnen manifesteert in dat ik mijn kop in het zand steek en me omring in vertrouwde activiteiten.

Ik weet niet wat ik verder over dit verhaal kan en wil zeggen, het ontwijkingsgedrag en de zoektocht van de hoofdpersoon naar de makkelijkste manier om zo min mogelijk confrontaties aan te hoeven gaan en zijn onvermogen om met de confrontaties om te gaan waar hij niet onderuit komt zijn eigenlijk het hele punt van het verhaal, voor zover ik kan zien. Over de vermoordde vrouw weet ik niet echt of ik wat kan zeggen, anders dan dat dit voor hem de makkelijkste uitweg leek en dat hij, alweer, het hazenpad koos. Ik kan dit boek wel aanraden, maar meer als een waarschuwing dan echt als een leuk verhaal -dat zou een verhaal over moord waarschijnlijk nooit geworden zijn.

zondag 31 augustus 2014

Stille kracht

van Louis Couperus

Boek 2 van de 4 die ik voor het 5e jaar moest lezen. Dit boek heb ik ervoor gekozen om als audioboek te lezen.Ik heb het schrijven van deze samenvatting, deze leeservarijng een tijd uitgesteld, omdat ik niet weet wat ik typen moet. Ik denk dat ik maar zal probaen om zo simpel mogelijk te beginnen:

Een man werkt voor de Nederlandse staat in Indie. Hij houdt van zijn werk en van zijn provincie, la Bouwangi. Hij denkt te houden van zijn vrouw en kinderen, maar hij houdt meer van het concept van hen dan van zijn kring zelf. Hij is gelukkig daar, ook al krijgt hij geregeld brieven met insinuaties dat hij een zoon heeft in de kampong en dat zijn vrouw en diens schoonzoon meer tussen zich hebben dan ouderlijke liefde. Er komen pas problemen wanneer de man probeert om zijn normen, waarden en idealen op te dringen aan een naarbije regent die geld verduisterd om te kunnen gokken. Dan gaan er steeds meer dingen fout en, hoewel hij alle 'eigenaardigheden' overleeft zonder te vluchten zoals de rest van zijn gezin gedaan heeft, komt hij er niet zonder significante kleerscheuren vanaf. Hierdoor neemt hij uiteindelijk ontslag.
Hierlangs loopt ook het verhaal van een 'vriendin' van zijn vrouw, een artistieke, Europese dame die in Indië haar Europeesheid voelt verwateren. Ze vecht er tegen, probeert zich te omringen met kunst en geleerde mensen en probeert vast te houden aan wat ze maar kan vinden aan kunst en beschaving. Maar op ten duur wordt het haar te veel en vertrekt zij terug naar Europa.

Dit is het eigenlijke thema van het verhaal; Als je naar een andere plaats gaat zullen je idealen heel sterk moeten zijn of zal je ze aan moeten passen.
Ik vond dat het verhaal, met alle jargon en de manier waarop een hele paragraaf geweid werd aan dingen die ook met drie woorden te zeggen waren ook op mij een vermoeiend effect had.

maandag 11 augustus 2014

Karakter

Door Ferdinand Bordewijk

Karakter is een boek wat zichzelf typeert als een verhaal over een vader en een zoon. Dit zie ik niet. Ik zie dit als een verhaal van een jongen die tracht advocaat te worden via hard werk, geholpen door zijn superieuren en discipline, 'tegengezeten' door zijn vaders pogingen om hem failliet te laten gaan.
Jacob, de zoon, schuift veel van zijn relaties opzij voor zijn studie en werk, wat hem uiteindelijk de vrouw van wie hij gehouden had kunnen hebben kost. Langs het verhaal heen groeit de onrust in Nederland, van rellen en armoede tot de groeiende communistische beweging -maar Jacob neemt nooit zelf echt deel aan deze ontwikkelingen, het zijn altijd kennissen die communistisch worden of met veel armoede te maken hebben. Jacob gaat wel meerdere malen failliet, maar hij lijd nooit merkelijk onder zijn armoede anders dan de legale consequenties van zijn faillietcement. Veel meer valt er niet echt over te zeggen.

Ik kan dit boek niet aan of afraden. Ik vond het niet echt leuk maar anderen vonden het juist interessant.

donderdag 5 juni 2014

De Buitenstaanders

Renate Dorrestein

Een verhaal over twee gezinnen, de eerste een normaal gezin met vader, moeder en twee zoons op vakantie. De tweede is een bij elkaar geraapt hoopje gekken in een psychotherapeutisch experiment. Wanneer de oude dame van het gesticht een bord met “verboden toegang” weghaalt en de auto van het eerste gezin in de sloot raakt, begint een dag vol chaos en misverstanden, waarbij iemand dood gaat en een ander herdacht wordt. Waarbij

Dit boek kan ik het beste beschrijven als een vreselijk boek over vreselijke mensen. Het interessantste deel was het verschil in de manieren waarop de verschillende hoofdpersonen de wereld ervaren. De ‘gekke’ familie ervaart de wereld ongeveer gelijk, maar de ‘normale’ familie ervaart elk moment, elke interactie, op totaal verschillende manieren. Zo ervaart de man des huizes -Max- gesprekken met zijn vrouw -Laurie- als een wedstrijd, alsof zij probeert hem to ondermijnen terwijl zij zelf alleen probeert om de dag door te komen. Dit is nog duidelijker in alle gesprekken tussen Laurie en de oom/vaderfiguur in het gesticht, Lupo. Zo probeert Lupo zich rustig te houden, afstand te houden van Laurie en voor zijn gezin te zorgen. Laurie, op diezelfde momenten, voelt het alsof hij haar wil, alsof ze een affaire hebben.

Dit boek trok me pas de laatste 15-20 bladzijden er echt in. Dit is het stuk waar geprobeerd word om iedereen weer een beetje bij elkaar te brengen en de chaos alleen maar groter wordt. Ik vind het goed dat wat er met Mar gebeurd is een beetje vaag gelaten word, door de ogen van een bedwelmde dame gezien worden. Ook het feit dat haar keuze –of ze wel of niet gelooft wat er gebeurt is- vaag gelaten wordt vind ik in het voordeel van dit boek spreken.
Ik zal dit boek voorzichtig aanraden, maar alleen als je er het geduld voor hebt.

Dante's trompet

Door Cherry Duyns

Een triest verhaal over hoe een man probeert zijn leven weer betekenis te geven doormiddel van het spelen van een trompet.
Victor Klein wordt door zijn vrouw uit huis geschopt omdat hij zich niet aan kan passen aan de situatie en hun groeiende welvaart. Hij vertrekt met zijn papegaai naar een appartementencomplex waar hij zich maar slecht weet aan te passen aan zijn nieuwe hoeveelheid vrije tijd. Hier komt een einde aan wanneer hij een trompetstuk hoort op de radio, wat hem helemaal in de ban brengt van de trompet. Hij koopt een tweedehands Conn en gaat deze leren te bespelen. Zijn fascinatie met het verleden en de tweede wereldoorlog leid ertoe dat hij uitzoekt wie de voorgaande eigenaren waren terwijl hij steeds verder zijn leven in het teken zet van de trompet. Als zijn papagaai dood neervalt aan loodvergiftiging van een miniatuur trompet word deze begraven in de oude trompetkoffer.
Het trieste deel van het verhaal is toch wel dat, wanneer de man eindelijk uitkomt bij de zoon van de na laatste eigenaar, blijkt dat de trompet van een joodse trompettist gestolen was tijdens de oorlog en dat zowel de trompettist en de familie waar hij schuilde het waarschijnlijk niet overleefd hebben. Die zelfde avond valt een van zijn (Victor Klein’s) tanden uit, wat betekent dat hij van af voren aan zal moeten beginnen met het leren trompetspelen, wat zijn leraar hem sterk afraadt.
Dit boek vond ik zelf niet zo heel erg interessant, maar ik kan het niet echt afraden. Ik weet niet precies wat ik van dit boekje meegekregen heb, of ik er überhaupt wat van kan leren. Alles in mate? Ik weet het niet.

zaterdag 17 mei 2014

Eindelijk oorlog

Door Herman Koch
Een niet zo lang boek over een man met een of andere mentale/lichamelijke stoornis waardoor hij paniekaanvallen krijgt van verscheidene situaties. Zoals bvb. in de bus zitten. Of in Arnhem zijn. Of met een teckel gezien worden. Of zijn huis verlaten. Of slapen.
Tegelijk is het en boek over een auteur die een boek wil gaan schrijven over de dood van zijn familie leden, die hier tegenaan hikt omdat het allemaal nog “te vers” is en omdat zijn tante nog leeft. Het is het verhaal over de dood van die tante en het verhaal over hoe de man zo geworden is.
Dit is geen verhaal waarbij veel gebeurt, ik zelf vond het geen spannend boek. Het is meer een vertelling over het oogpunt van iemand die, van buiten af, geen oogpunt lijkt te hebben. Het is een beetje een traag verhaal, het neemt de tijd om situaties te schetsen. Deze situaties laat het dan even met rust en komt het later op terug.
Ik weet niet helemaal wat ik nou precies gelezen heb, wat voor boek dit nou daadwerkelijk was en wat ik ervan vinden moet. Ik weet niet wat ik hier uit meenemen zal, wat ik hier uit leer. Het was een vreemd boek.

Een ontgoocheling

Door Willem Elsschot
Dit boekje was een kort verhaal, met maar een kleine 70 paginas aan verhaal. De eerste 'act' zet de setting neer, verteld over hoe fragiel de baan van de vader is, hoe hoog er geschoten word voor de zoon en diens falen, de tweede behandelt hoe de zoon verder zijn carriere probeert te maken. Het laatste deel van het boek behandelt de val van de vader en zijn uiteindelijke dood.
De grote fout die de personages van dit boek lijken te maken, vooral de zoon, is dat ze erg makkelijk opgeven en zich neerleggen bij gegeven omstandigheden; De vader kan geen sigaren verkopen aan mensen die niet met hem bevriend zijn, dus verkoopt hij alleen aan zijn vrienden. De zoon spreekt geen Frans, dus leert hij geen Latein, hij raakt belangerijke documenten kwijt, dus kapt hij met werken etc. Dit boek keurt de mentaliteit van "het beste maken van een situatie" en "het zal wel" duidelijk af.
Oorspronkelijk had ik dit boekje uitgekozen omdat het kort was, maar zo'n 120 paginas -waarvan er 50 uitleg over termen bleken. Ik wou dit boekje meenemen op reis en het daarna aan mijn lijst toevoegen, maar ik denk dat ik meer van dit verhaal mee kan nemen. Ik heb namenlijk ook diezelfde fout als de hoofdpersonen, ik zet me meestal ook neer bij een vervelende situatie. Ik kan dus meer leren over het "If life gives you lemons, make lemonade" gezegde. Ik denk dat ik de les uit dit boek moet halen dat als ik een probleem heb ik het op moet lossen, niet moet accepteren dat ik iets wat ik wil doen niet kan doen en verder gaan binnen die restricties.
Dit verhaal kan ik niet echt aanraden, her is niet bepaald interresant en de personages zijn vervelend. Tenzij je snel een laatste boek nodig hebt, omdat je nog een weekend hebt voordat je leeslijst ingeleverd moet worden. Dan is dit het perfecte boek -en dan heb je ook nog een hele vakantie om over de betekenis en diens effect op je leven na te denken.

donderdag 20 maart 2014

Eclips

Door Bernlef.

Dit boek had ik uitgekozen omdat ik een andere soort boeken wou lezen, iets psychologisch, over angsten misschien. Eclips was niet wat ik verwachte, het was geen boek over de angst van een man met hersenschade. Het is een boek over de worstelingen van een man met hersenschade, in een wereld die niet echt open lijkt te staan voor mensen die hulp nodig hebben.
De hoofdpersoon van dit boek weet zelfs niet eens dat of hoe hij hulp nodig heeft. Hij merkt wel, merkt zeker, dat het niet goed gaat met hem. Hij weet niet meer wie hij was, hoe hij goed moet praten en is de helft van zijn lichaam kwijt. Strompelend en met verwarde woorden probeert hij toch door te gaan, toch wat te eten te halen en naarmate het verhaal verder komt krijgt hij steeds meer van zijn verleden en lichaam terug, terwijl hij steeds meer van de afgelopen dagen (en de mensen die hem geholpen hebben) vergeet.
Dit was voor mij niet echt een makkelijk boek om te lezen, zoals wel meer literatuur, merk ik. Ik weet ook niet of ik iets van dit boek geleerd heb, of ik er een vollediger mens van geworden ben. Maar ik denk niet dat ik de tijd die ik aan dit boek besteed heb verspilt is. Ik weet niet echt wat ik erover kan zeggen. Soms leek ik maar geen vooruitgang te kunnen maken, zat het dagen ongelezen in mn tas. Andere dagen was ik ineens 20 bladzijden ofzo verder.
Dit boek was dus niet wat ik gedacht had, was niet wat ik gehoopt had, maar ik denk niet dat dit boek weggegooide tijd was. Ik zou het alleen niet nog eens lezen