dinsdag 2 september 2014

Nagelaten bekentenis

Door Marcellus Emants.
Het derde boek van de vier. Dit boek heb ik ook als luisterboek gelezen, relatief heel snel in vergelijking met de eerste twee.

De snelheid waarmee ik dit boek doorgewerkt heb heeft waarscheinlijk er mee temaken gehad dat dit boek meer tot mij sprak dan de voorgaande boeken, maar welke van de twee de oorzaak was en welke het gevolg zou ik niet weten.
De hoofdzakelijke reden dat dit boek tot mij sprak was waarscheinlijk dat ik sommige dingen die de hoofdpersoon noemt zelf ook meemaak, of mee denk te maken. Het gevoel dat alles me makkelijker af zou gaan als ik maar een kans kreeg -dit foutieve gevoel dat eigen verantwoordelijkheid verschuilt achter een waas van "het is niet mijn fout, maar de wereld zit me tegen".  Terwijl, eigenlijk, de wereld me genoeg kansen in het schoot werpt die ik niet of onvoldoende aangrijp.
Gelukkig zijn er ook meer dan genoeg verschillen tussen mijzelf en de hoofdpersoon om me gerust te stellen; zijn ontwijkingsgedrag manifesteert zich onder anderen door te vluchten van de plaats waar hij is, terwijl het mijne zich meer naar binnen manifesteert in dat ik mijn kop in het zand steek en me omring in vertrouwde activiteiten.

Ik weet niet wat ik verder over dit verhaal kan en wil zeggen, het ontwijkingsgedrag en de zoektocht van de hoofdpersoon naar de makkelijkste manier om zo min mogelijk confrontaties aan te hoeven gaan en zijn onvermogen om met de confrontaties om te gaan waar hij niet onderuit komt zijn eigenlijk het hele punt van het verhaal, voor zover ik kan zien. Over de vermoordde vrouw weet ik niet echt of ik wat kan zeggen, anders dan dat dit voor hem de makkelijkste uitweg leek en dat hij, alweer, het hazenpad koos. Ik kan dit boek wel aanraden, maar meer als een waarschuwing dan echt als een leuk verhaal -dat zou een verhaal over moord waarschijnlijk nooit geworden zijn.