Een verhaal over twee gezinnen, de eerste een normaal gezin met vader, moeder en twee zoons op vakantie. De tweede is een bij elkaar geraapt hoopje gekken in een psychotherapeutisch experiment. Wanneer de oude dame van het gesticht een bord met “verboden toegang” weghaalt en de auto van het eerste gezin in de sloot raakt, begint een dag vol chaos en misverstanden, waarbij iemand dood gaat en een ander herdacht wordt. Waarbij
Dit boek kan ik het beste beschrijven als een vreselijk boek over vreselijke mensen. Het interessantste deel was het verschil in de manieren waarop de verschillende hoofdpersonen de wereld ervaren. De ‘gekke’ familie ervaart de wereld ongeveer gelijk, maar de ‘normale’ familie ervaart elk moment, elke interactie, op totaal verschillende manieren. Zo ervaart de man des huizes -Max- gesprekken met zijn vrouw -Laurie- als een wedstrijd, alsof zij probeert hem to ondermijnen terwijl zij zelf alleen probeert om de dag door te komen. Dit is nog duidelijker in alle gesprekken tussen Laurie en de oom/vaderfiguur in het gesticht, Lupo. Zo probeert Lupo zich rustig te houden, afstand te houden van Laurie en voor zijn gezin te zorgen. Laurie, op diezelfde momenten, voelt het alsof hij haar wil, alsof ze een affaire hebben.
Dit boek trok me pas de laatste 15-20 bladzijden er echt in. Dit is het stuk waar geprobeerd word om iedereen weer een beetje bij elkaar te brengen en de chaos alleen maar groter wordt. Ik vind het goed dat wat er met Mar gebeurd is een beetje vaag gelaten word, door de ogen van een bedwelmde dame gezien worden. Ook het feit dat haar keuze –of ze wel of niet gelooft wat er gebeurt is- vaag gelaten wordt vind ik in het voordeel van dit boek spreken.
Ik zal dit boek voorzichtig aanraden, maar alleen als je er het geduld voor hebt.