donderdag 11 april 2013

American Gods

Niel Gaiman. Wat kan ik daar verder nog aan toevoegen. Ik weet echt niet wat ik over deze deur-stopper kan zeggen anders dan dat dit boek nooit voor zo iets gebruikt moet worden. Dit is een boek wat op een plank moet met z'n broer (voor nu, ik heb gehoord dat er nog een bij komt), om er elke week vanaf gehaald te worden, doorgelezen in een weekend-marathon en weer terug gezet te worden. Na elke zoveel paginas pakt de eigenaar een schijfblok en schrijft al zijn of haar gedachten op. Tenminste zo was het voor mij.

Het verhaal gaat over een man, Shadow, die drie dagen voor hij vrij zou komen uit de gevangenis verteld word dat hij eerder weg mag, omdat zijn vrouw dood is. De rest van het verhaal gaat over Shadow en zijn nieuwe baas Mr. Wensday terwijl zij zich voorbereiden op een oorlog tussen de oude goden, die zij proberen op te roepen voor dit grote gevecht, en de nieuwe goden.
Als een (lichte) mythologie fan kan ik echt niet genoeg uit over hoe geweldig ik dit boek vind. Het heeft goden, geesten, moord, terugkeren van de dood, toch niet dood zijnde zombies, de maan die uit de hemel geplukt word: Vanalles!

Zoals je misschien hebt kunnen lezen vond ik dit een geweldig boek. Het las voor mij na een tijdje grijs... hoe leg ik dit uit? Het was alsof ik door een soort grijze waas naar het verhaal keek, dat de hoofdpersoon zijn emoties weggeduwd had en ons met een grijs verhaal achterliet, wat begrijpbaar is, gegeven dat zijn vrouw het niet helemaal eens was met dit 'dood zijn is dood blijven' idee...

Ion

De tragedie van Euripides
In de afgelopen tijd heb ik niet zo veel gelezen en, van de dingen die ik wel gelezen heb was bijzonder weinig literatuur. Maar voor KCV moest ik een tragedie uitzoeken om te lezen en zo komen we bij deze post, tegerlijk een samenvatting van het verhaal en een berichtje van 'Hey al mijn prachtige, niet-bestaande lezers. Ik leef nog!'

Ion is een van die oude Griekse tragedies, tot in treures toe vertaald en gelezen. Het boekje wat ik gelezen heb was iets van twintig(?) jaar oud, maar nog in goede staat. Het verhaal gaat over een Atheense vrouw die getrouwd is met een leger aanvoerder (of zo, niet zo heel belangerijk) van buiten de stad. De twee zijn heel gelukkig maar ze kunnen geen kinderen krijgen. Ze gaan naar Delphi om aan het orakel te vragen of ze iets kunnen doen om kinderen te krijgen. Wat ze niet weten is dat het kind, van de vrouw en de god Apollo (denk ik, er zijn minstens drie namen genoemd) die zij in een grot achter gelaten heeft, daar werkt nu nog leeft. Wanneer Apollo zijn zoon 'geeft' aan de man, hij dat probeert te verbergen voor zijn vrouw en ze er toch achterkomt, gaat alles bijna fout. Vlak voor Ion zijn moeder vermoorden omdat zij het ook bij hem geprobeert heeft verschijnt Athene. Zij red de vrouw en verteld Ion dat ze (de vrouw, niet Athene) zijn moeder is... dus eind goed al goed.
Ik moet bekennen dat ik deze meden uitgekozen heb omdat hij een positief einde heeft, ik heb niet echt de namen onthouden en het oude Nederlands was een beetje vervelend om doorheen te komen, maar ik heb wel van het verhaal genoten.