donderdag 11 april 2013

American Gods

Niel Gaiman. Wat kan ik daar verder nog aan toevoegen. Ik weet echt niet wat ik over deze deur-stopper kan zeggen anders dan dat dit boek nooit voor zo iets gebruikt moet worden. Dit is een boek wat op een plank moet met z'n broer (voor nu, ik heb gehoord dat er nog een bij komt), om er elke week vanaf gehaald te worden, doorgelezen in een weekend-marathon en weer terug gezet te worden. Na elke zoveel paginas pakt de eigenaar een schijfblok en schrijft al zijn of haar gedachten op. Tenminste zo was het voor mij.

Het verhaal gaat over een man, Shadow, die drie dagen voor hij vrij zou komen uit de gevangenis verteld word dat hij eerder weg mag, omdat zijn vrouw dood is. De rest van het verhaal gaat over Shadow en zijn nieuwe baas Mr. Wensday terwijl zij zich voorbereiden op een oorlog tussen de oude goden, die zij proberen op te roepen voor dit grote gevecht, en de nieuwe goden.
Als een (lichte) mythologie fan kan ik echt niet genoeg uit over hoe geweldig ik dit boek vind. Het heeft goden, geesten, moord, terugkeren van de dood, toch niet dood zijnde zombies, de maan die uit de hemel geplukt word: Vanalles!

Zoals je misschien hebt kunnen lezen vond ik dit een geweldig boek. Het las voor mij na een tijdje grijs... hoe leg ik dit uit? Het was alsof ik door een soort grijze waas naar het verhaal keek, dat de hoofdpersoon zijn emoties weggeduwd had en ons met een grijs verhaal achterliet, wat begrijpbaar is, gegeven dat zijn vrouw het niet helemaal eens was met dit 'dood zijn is dood blijven' idee...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten