donderdag 13 juni 2013

De Vriendschap

Ook door Connie Palmen.

Een beest wel lang verhaal over de vriendschap tussen twee meisjes. Het verhaal is verdeeld in drie stukken, elk tien jaar apart, waarin de relatie tussen de twee duidelijk uiteengezet word.
Dit was voor mij een zwaar boek. Niet omdat het lang was (okay, ook omdat het lang was) maar vooral omdat ik het elke tien bladzijden weg moest leggen. Omdat ik elke zoveel regels moest stoppen om na te denken over wat er nou precies stond. Dit was een boek wat waarscheinlijk door de hoofdpersoon geschreven zou kunnen zijn. Food for thought. 
In het begin, eigenlijk tot de laatste tien pagina's, dacht ik dat dit het verhaal was over hoe Kit, de hoofdpersoon, erachter kwam dat er meer tussen haar en Ara, de vriendin, was dan alleen vriendschap. Maar aan het eind, dat is de laatste twintig paginas of zo, zag ik dat het niet zo was. Het is de tocht die Kit ondergaat om te proberen uit te leggen waarom haar vriendschap met Ara zo hecht is.

Ik vond dit een langdradig verhaal. Het had wat mij betreft iets meer to the point gemogen, maar misschien is dat ook wel de bedoeling geweest. Misschien zou ik het later nog een keer lezen, maar zeker niet binnen al te korte tijd, daar is dit boek mij te zwaar voor.

zondag 19 mei 2013

De Erfenis

Door Connie Palmen
Dit was een mooi boek. Een boek waarin de schrijfster de lezer aan een personage bind waarvan we al weten dat ze dood gaat. We kunnen het niet vergeten, het komt elke tien paginas terug. We lezen over hoe ze aftakelt en hoe alles steeds moeilijker gaat. We 'zien' dat het eind nabij is. Maar toch... Toch is het wel een soort schok wanneer ze echt dood is. Wanneer je de laatste bladzijde leest en het verhaal zo abrupt eindigt na haar dood, alsof er ook iets bij de ik-persoon gestorven is. Ik heb nog vijf paginas voor het eind een opmerking gemaakt over het boek van een ander, dat ik de titel en de kaft depressief vond. De ironie is bijtend. Voor een boekje wat zo kort is, leek het heel lang. Ik kan dit boekje zeker aanbevelen aan mensen die niet snel droevig worden.

Ik heb een beetje een trend gezien in dit boek en het vorige, de Wetten. Ze gaan over een vrouw die schrijft (of wil schrijven) en een of meer man(nen) die haar daarbij helpt/helpen. Ze eindigen ook allebei op een trieste manier: de Erfenis met de dood (dit is echt geen een spoiler want de eerste zin zegt letterlijk dat ze dood is) en de Wetten met de conclusie die de hoofdpersoon getrokken heeft over haar liefdesleven.

donderdag 16 mei 2013

De Wetten

Door Connie Palmen.

De Wetten is een boek over een filosofie student die graag schrijfster wil worden. Het gaat over haar ontmoetingen met zeven mannen die haar verder helpen in haar studie en leven.



Dit boek is… hoe leg ik dit uit? Dit boek is, naar mijn mening, het literaire equivalent van een dikke, droge bruine boterham  met nootjes erin. Ik heb veel moeite gehad met het doorlezen, ik heb het menigmaal weggelegd voor iets wat ik makkelijker of prettiger vond lezen. Het is een boek wat me meeneemt op een stilstaande reis, een die me na afloop uitgeput achterlaat. De Wetten liet me nadenken over wat er geschreven stond, over wat ik dacht en hoe ik dit het beste in woorden uit kon brengen. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat, hoewel we allemaal een andere mening hebben, het verschil te klein is tussen die meningen om goed aan te kunnen waar de onze ligt in deze warboel van ideeën en theorieën. We hebben gewoon niet genoeg nuances om goed duidelijk te maken waar we staan in dit alles.
Ik weet niet wat ik verder over dit boek zeggen kan. Het is geen verhaal zoals ik ze gewend ben, dat is zeker, volgens mij loopt het niet chronologisch, ook al leiden sommige personages die de ik-persoon in een hoofdstuk ontmoet naar het volgende hoofdstuk.

zaterdag 4 mei 2013

The Geek Handbook

Ik moet echt aan serieuser werk gaan beginnen (/verdergaan), maar ik kon het niet helpen. Een vriendin van mij was dit boek in de pauze uit aan het lezen en dus heb ik het (nadat zij het uit had) van haar geleend. Dit soort handleiding-achtige boeken zijn, voor mij, het literaire equivelent van een zak chips: Ik lees er redelijk snel doorheen en daarna kan ik ook redelijk snel weer verder. Ze zijn eventjes amuzant, maar voegen niet echt iets toe aan mij als persoon.

Dit boek is eigenlijk precies wat ik verwacht had dat het zou zijn. Veel lijsten en redelijk wat uitleg bij die lijsten maar geen verhaallijn of dingen die ik écht niet wist. Ik heb wel kennis gemaakt met wat, voor mij, nieuwe webcomics maar verder... Ook kon ik, persoonlijk, de illustraties minder waarderen (ik vond de tekenstijl gewoon niet zo goed). All in all zou ik dit boek niet af willen raden, het is best wel grappig, maar om nou te zeggen dat het een must read is... nee.


donderdag 11 april 2013

American Gods

Niel Gaiman. Wat kan ik daar verder nog aan toevoegen. Ik weet echt niet wat ik over deze deur-stopper kan zeggen anders dan dat dit boek nooit voor zo iets gebruikt moet worden. Dit is een boek wat op een plank moet met z'n broer (voor nu, ik heb gehoord dat er nog een bij komt), om er elke week vanaf gehaald te worden, doorgelezen in een weekend-marathon en weer terug gezet te worden. Na elke zoveel paginas pakt de eigenaar een schijfblok en schrijft al zijn of haar gedachten op. Tenminste zo was het voor mij.

Het verhaal gaat over een man, Shadow, die drie dagen voor hij vrij zou komen uit de gevangenis verteld word dat hij eerder weg mag, omdat zijn vrouw dood is. De rest van het verhaal gaat over Shadow en zijn nieuwe baas Mr. Wensday terwijl zij zich voorbereiden op een oorlog tussen de oude goden, die zij proberen op te roepen voor dit grote gevecht, en de nieuwe goden.
Als een (lichte) mythologie fan kan ik echt niet genoeg uit over hoe geweldig ik dit boek vind. Het heeft goden, geesten, moord, terugkeren van de dood, toch niet dood zijnde zombies, de maan die uit de hemel geplukt word: Vanalles!

Zoals je misschien hebt kunnen lezen vond ik dit een geweldig boek. Het las voor mij na een tijdje grijs... hoe leg ik dit uit? Het was alsof ik door een soort grijze waas naar het verhaal keek, dat de hoofdpersoon zijn emoties weggeduwd had en ons met een grijs verhaal achterliet, wat begrijpbaar is, gegeven dat zijn vrouw het niet helemaal eens was met dit 'dood zijn is dood blijven' idee...

Ion

De tragedie van Euripides
In de afgelopen tijd heb ik niet zo veel gelezen en, van de dingen die ik wel gelezen heb was bijzonder weinig literatuur. Maar voor KCV moest ik een tragedie uitzoeken om te lezen en zo komen we bij deze post, tegerlijk een samenvatting van het verhaal en een berichtje van 'Hey al mijn prachtige, niet-bestaande lezers. Ik leef nog!'

Ion is een van die oude Griekse tragedies, tot in treures toe vertaald en gelezen. Het boekje wat ik gelezen heb was iets van twintig(?) jaar oud, maar nog in goede staat. Het verhaal gaat over een Atheense vrouw die getrouwd is met een leger aanvoerder (of zo, niet zo heel belangerijk) van buiten de stad. De twee zijn heel gelukkig maar ze kunnen geen kinderen krijgen. Ze gaan naar Delphi om aan het orakel te vragen of ze iets kunnen doen om kinderen te krijgen. Wat ze niet weten is dat het kind, van de vrouw en de god Apollo (denk ik, er zijn minstens drie namen genoemd) die zij in een grot achter gelaten heeft, daar werkt nu nog leeft. Wanneer Apollo zijn zoon 'geeft' aan de man, hij dat probeert te verbergen voor zijn vrouw en ze er toch achterkomt, gaat alles bijna fout. Vlak voor Ion zijn moeder vermoorden omdat zij het ook bij hem geprobeert heeft verschijnt Athene. Zij red de vrouw en verteld Ion dat ze (de vrouw, niet Athene) zijn moeder is... dus eind goed al goed.
Ik moet bekennen dat ik deze meden uitgekozen heb omdat hij een positief einde heeft, ik heb niet echt de namen onthouden en het oude Nederlands was een beetje vervelend om doorheen te komen, maar ik heb wel van het verhaal genoten.