Door Connie Palmen
Dit was een mooi boek. Een boek waarin de schrijfster de lezer aan een personage bind waarvan we al weten dat ze dood gaat. We kunnen het niet vergeten, het komt elke tien paginas terug. We lezen over hoe ze aftakelt en hoe alles steeds moeilijker gaat. We 'zien' dat het eind nabij is. Maar toch... Toch is het wel een soort schok wanneer ze echt dood is. Wanneer je de laatste bladzijde leest en het verhaal zo abrupt eindigt na haar dood, alsof er ook iets bij de ik-persoon gestorven is. Ik heb nog vijf paginas voor het eind een opmerking gemaakt over het boek van een ander, dat ik de titel en de kaft depressief vond. De ironie is bijtend. Voor een boekje wat zo kort is, leek het heel lang. Ik kan dit boekje zeker aanbevelen aan mensen die niet snel droevig worden.
Ik heb een beetje een trend gezien in dit boek en het vorige, de Wetten. Ze gaan over een vrouw die schrijft (of wil schrijven) en een of meer man(nen) die haar daarbij helpt/helpen. Ze eindigen ook allebei op een trieste manier: de Erfenis met de dood (dit is echt geen een spoiler want de eerste zin zegt letterlijk dat ze dood is) en de Wetten met de conclusie die de hoofdpersoon getrokken heeft over haar liefdesleven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten