Door Bernlef.
Dit boek had ik uitgekozen omdat ik een andere soort boeken wou lezen, iets psychologisch, over angsten misschien. Eclips was niet wat ik verwachte, het was geen boek over de angst van een man met hersenschade. Het is een boek over de worstelingen van een man met hersenschade, in een wereld die niet echt open lijkt te staan voor mensen die hulp nodig hebben.
De hoofdpersoon van dit boek weet zelfs niet eens dat of hoe hij hulp nodig heeft. Hij merkt wel, merkt zeker, dat het niet goed gaat met hem. Hij weet niet meer wie hij was, hoe hij goed moet praten en is de helft van zijn lichaam kwijt. Strompelend en met verwarde woorden probeert hij toch door te gaan, toch wat te eten te halen en naarmate het verhaal verder komt krijgt hij steeds meer van zijn verleden en lichaam terug, terwijl hij steeds meer van de afgelopen dagen (en de mensen die hem geholpen hebben) vergeet.
Dit was voor mij niet echt een makkelijk boek om te lezen, zoals wel meer literatuur, merk ik. Ik weet ook niet of ik iets van dit boek geleerd heb, of ik er een vollediger mens van geworden ben. Maar ik denk niet dat ik de tijd die ik aan dit boek besteed heb verspilt is. Ik weet niet echt wat ik erover kan zeggen. Soms leek ik maar geen vooruitgang te kunnen maken, zat het dagen ongelezen in mn tas. Andere dagen was ik ineens 20 bladzijden ofzo verder.
Dit boek was dus niet wat ik gedacht had, was niet wat ik gehoopt had, maar ik denk niet dat dit boek weggegooide tijd was. Ik zou het alleen niet nog eens lezen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten